Sunday, November 21, 2010
Saturday, September 11, 2010
کسانی هستند که که ما به ایشان سلام میگوییم و یا ایشان به ما. آنها با ما گرد یک میز مینشینند، چای میخورند، میگویند و میخندد. ''شما'' را به ''تو''، ''تو'' را به هیچ بدل میکنند. آنها میخواهند که تلقینکنندگان صمیمت باشند. مینشینند تا بنای تو فرو بریزد. مینشینند تا روز اندوه بزرگ. … جامههایشان را میفروشند تا برای روز تولدت دستهگلی بیاورند- و در دفتر یادبودهایشان خواهندنوشت. …. بر فراز گردابی که تو واپسین لحظهها را در آن احساس میکنی میچرخند و فریاد میزنند: من! من! من! من!
کتاب ''بار دیگر، شهری که دوست میداشتم'' نوشتهی ''نادر ابراهیمی''
Wednesday, September 08, 2010
↑
شاخهی دستم لختِ لخت بود، تمام برگهایش را کندهبودم. یکی دیگر کندم و از لابهلای درختها رفتم لب حوض، پای آن دخترهای سنگی که آب از دهانشان میریخت توی حوض. لخت لخت بودند، با پستانهای کوچک و شکمهای برآمده. توی آب نگاه کردم و پیچیدم توی خیابان. از پهلویش رد شدم، از آنطرف خیابان، از کنار جوی آب. فقط به آب نگاه میکردم، به برگهایی که داشت روی آب میرفت، که یکدفعه گفت: ''خسروخان، نکند عاشق شدهای، هان؟'' برگشتم. خودش بود با همان لبخند و همان چشمها و آن دو خط کنار لبها.
کتاب ''شازده احتجاب'' نوشتهی ''هوشنگ گلشیری''
Saturday, September 04, 2010
من خیانت میکنم. به خودم خیانت میکنم. به چیزهایی که فکر میکنم. خیلیها فکر می کنند آدم اول با خودش کلنجار می رود، خیلی آره نه میگوید تا بالاخره تصمیمش را میگیرد. اما همهی آدمها خیانت میکنند بعد برایش دلیل پیدا میکنند. من هم وقتی به تهمینه خیانت کردم دنبال این توجیهات بودم. ساعتها مینشستم رو به دیوار یا از پنجره زل میزدم به محوطهی مجتمع پردیس و دنیایی را تصور میکردم که زندگی با تهمینه برآوردهاش نکرده بود. دنیایی که همان موقع خلق میکردم تا توجیه کنم...
کتاب ''بهار ۶۳'' نوشتهی ''مجتبا پورمحسن''