Showing posts with label کتاب. Show all posts
Showing posts with label کتاب. Show all posts

Sunday, November 21, 2010

↑

عشق مگر حتمن باید پیدا و آشکار باشد تا به آدمی حقِ عاشق‌‌شدن، عاشق‌بودن بدهد؟ گاه عشق گم است؛ اما هست، هست، چون نیست. عشق مگر چیست؟ آن‌چه که پیداست؟ نه، عشق اگر پیدا شد که دیگر عشق نیست. معرفت است. عشق از آن رو هست که نیست. پیدا نیست و حس می‌شود. می‌شوراند. منقلب می‌کند. به رقص و شلنگ‌اندازی وامی‌دارد. می‌گریاند. می‌چزاند. می‌کوباند و می‌دواند. دیوانه‌ی صحرا. گاه آدم، خود آدم، عشق است، بودنش عشق است. ... در تو عشق می‌جوشد، بی‌آن‌که بدانی از کجا پیدا در تو پیدا شده، روییده...؛



کتاب ''جای خالی سلوچ'' نوشته‌ی ''محمود دولت‌آبادی''؛

Saturday, September 11, 2010

↑

کسانی هستند که که ما به ایشان سلام می‌گوییم و یا ایشان به ما. آن‌ها با ما گرد یک میز می‌نشینند، چای می‌خورند، می‌گویند و می‌خندد. ''شما'' را به ''تو''، ''تو'' را به هیچ بدل می‌کنند. آن‌ها می‌خواهند که تلقین‌کنندگان صمیمت باشند. می‌نشینند تا بنای تو فرو بریزد. می‌نشینند تا روز اندوه بزرگ. … جامه‌هایشان را می‌فروشند تا برای روز تولدت دسته‌گلی بیاورند- و در دفتر یادبودهایشان خواهندنوشت. …. بر فراز گردابی که تو واپسین لحظه‌ها را در آن احساس می‌کنی می‌چرخند و فریاد می‌زنند: من! من! من! من!




کتاب ''بار دیگر، شهری که دوست می‌داشتم'' نوشته‌ی ''نادر ابراهیمی''

Wednesday, September 08, 2010

↑


شاخه‌ی دستم لختِ لخت بود، تمام برگ‌هایش را کنده‌بودم. یکی دیگر کندم و از لابه‌لای درخت‌ها رفتم لب حوض، پای آن دخترهای سنگی که آب از دهانشان می‌ریخت توی حوض. لخت لخت بودند، با پستان‌های کوچک و شکم‌های برآمده. توی آب نگاه کردم و پیچیدم توی خیابان. از پهلویش رد شدم، از آن‌طرف خیابان، از کنار جوی آب. فقط به آب نگاه می‌کردم، به برگ‌هایی که داشت روی آب می‌رفت، که یک‌دفعه گفت: ''خسروخان، نکند عاشق شده‌ای، هان؟'' برگشتم. خودش بود با همان لب‌خند و همان چشم‌ها و آن دو خط کنار لب‌ها.




کتاب ''شازده احتجاب'' نوشته‌ی ''هوشنگ گلشیری''

Saturday, September 04, 2010

↑

من خیانت می‌کنم. به خودم خیانت می‌کنم. به چیزهایی که فکر می‌کنم. خیلی‌ها فکر می کنند آدم اول با خودش کلنجار می رود، خیلی آره نه می‌گوید تا بالاخره تصمیمش را می‌گیرد. اما همه‌ی آدم‌ها خیانت می‌کنند بعد برایش دلیل پیدا می‌کنند. من هم وقتی به تهمینه خیانت کردم دنبال این توجیهات بودم. ساعت‌ها می‌نشستم رو به دیوار یا از پنجره زل می‌زدم به محوطه‌ی مجتمع پردیس و دنیایی را تصور می‌کردم که زندگی با تهمینه برآورده‌اش نکرده بود. دنیایی که همان موقع خلق می‌کردم تا توجیه کنم...




کتاب ''بهار ۶۳'' نوشته‌ی ''مجتبا پورمحسن''

Monday, February 15, 2010

فرار


↑

یادم رفت اسم ام را به شما بگویم. خب، اسم من اورور است، حالا، همه چیز را می دانید. نه، شوخی می کنم،: اسم ام بلادون است. و بعد ماری، لودمیلا، آنژل، امیلی، آستره، باربارا، اماند، کاترین، بلانش. شوخی می کنم، دست خودم نیست. هر چه مساله جدی تر باشد، من بیش تر خنده ام می گیرد: این را از مادر ام به ارث برده ام.ه
...
مردانی که تصور می کندد مرا خوب می شناخته اند، اگر با هم ملاقات کنند و ساعت ها در باره ی من حرف بزنند، هرگز متوجه نمی شوند که از شخص واحدی صحبت می کنند. من هر بار با اسم تازه ای به سراغ هر یک از آن ها می رفتم و همان طور که آدم ها لباس شان یا
عطر شان را عوض می کنند، اسم ام را عوض می کردم. و البته، هیچ وقت اسم واقعی ام را نمی گفتم. به علاوه "اسم واقعی" چه فرقی دارد؟
...
به خاطر شما، من یک اسم کلی برای خود ام انتخاب می کنم، این اسم را همین الآن روی کاغذ براق و شفاف امتحان کردم و فکر می کنم خیلی به من می آید: فرار. این نزدیک ترین اسم به قلب و روح من است و به علاوه، بین خود مان بماند، با این اسم جملات بسیار قشنگی می توان نوشت، تصور اش را بکنید، مثلن: فرار کوچک در میان علف های بلند شروع به دویدن کرد.ه



"کتاب "دیوانه وار" نوشته ی "کریستیان بوبن" ترجمه ی "مهوش قویمی